Voor de hoop
Voordat de hooiman er was, waren de dagen aaneengeschakeld en was een week een grote brei van niks. Een grote brei van niks met als enige afwisseling een wandeling naar de kruidenier. Ik stond op rond een uur of vier om het koffiezetapparaat aan te zetten, mijn dagelijkse wandeling om de hoek te maken en om broodjes te halen. Twee broodjes.
Thuis kroop ik met die broodjes en een mok koffie onder de dekens en dan keek ik videobanden.
Sinds een dvd-speler nog maar twee tientjes kost kun je via internet voor een kwartje-vieftig hele dozen ouwe videobanden aanschaffen. Haperende banden met speelfilms, bruiloften van neef Henk, documentaires, kinderprogramma’s, Rolf X. Wouters, en seizoenen onvolledige series van jaren terug met reclames waarin een blank en een zwart jongetje in een grote broek chocoladepasta promoten of waarin wordt gezongen over de spaarbank met de S.
Lees de rest van bericht ‘De maand van Hanneke Hendrix (4)’
Corry van de buurtsuper
De buurtsuper wordt gerund door Corry. Corry heeft heel erg veel, heel erg blond, half lang haar. Corry heeft een groot hoofd, een gulle lach met een blokjesbeugel op de tanden van de onder- én de bovenkaak en Corry draagt altijd een witte stofjas.
“Mijn houten hart,” zei de mevrouw aan de kassa, “dit vind ik nou zo’n mooi nummer. Ik hou van liedjes met een poëtische inborst. Liedjes met een boodschap.”
Over de speakers in de hoeken van de buurtsuper zongen zachtjes de Poema’s.
“Ik heb nooit begrepen waar dat nummer over gaat,” zei Corry, die het laatste artikelnummer intoetste. “Waarom zou iemand lief moeten zijn voor een houten hart? Ik heb thuis zo’n houten speculaasvorm aan de muur hangen, moet ik daar dan ook lief voor zijn?” Corry liet een bulderende lach horen. Corry’s lachstoten kwamen altijd van onder uit haar buik. Ik weet niet wat er eerder was: haar peervormige lijf of die lach. Het paste.
Lees de rest van bericht ‘De maand van Hanneke Hendrix (3)’
Bekant Pasen
1.
Het is nog donker als Margot wakker wordt. Door het dakraam boven het bed kijkt ze naar het licht van de stad dat reflecteert in de wolken en de mist. Ze denkt dat ze het meeste van haar man houdt op momenten als deze. Dat ze het meest van hem houdt als hij slaapt, maar ze weet het niet zeker.
Het is immers een beetje vreemd als je het meest van je man houdt als hij er eigenlijk niet is.
Met een knal vliegt er een dikke duif tegen het dakraam. Althans, ze neemt aan dat het een dikke duif is, wanneer het beest langzaam losglijdt van de ster die hij in het dakraam achterliet. Er trekt een spoor van bloed met hem mee, een zwarte streep tegen het licht van de stad in de wolken.
Margot kijkt naar de veertjes en het zwarte bloed. De reflectie van de glasscherven die op het dressoir onder het dakraam liggen. Het tocht door het gat in het midden van de ster.
Mannen zijn altijd zo daadkrachtig. Ook als ze nog slapen. Margot trekt het dekbed wat verder naar haar kin als haar man in een opgeschrikte snurk wakker wordt.
Lees de rest van bericht ‘De maand van Hanneke Hendrix (2)’
Hypochonder
“Ik ontwijk haar soms gewoon,” zei Mark. “Dan spring ik in een struik. Ik bedoel, ze is altijd zo blij als ze een praatje kan maken, maar ik krijg haar dan niet meer van me af geschud.”
Ik stond met Mark, mijn beste homovriend, voor het raam, we hadden een mok koffie in onze hand en we keken naar zijn oude tegenover-buurvrouwtje dat met een regenkapje en een stok de straat uitliep. We hadden nog naar haar gezwaaid. Ze keek blij toen we naar haar zwaaiden.
“Het is m’n grootste angst dat ik zo eindig,” zeg ik.
“Soms dan zie ik haar zitten, dan staart ze naar de muur en dan eet ze een boterham. Soms wel een uur lang,” zei Mark.
“Daar staat geen tv?”
“Nee, daar staat geen tv.”
We waren even stil, beneden ons probeerde een Duitse auto in te parkeren.
“Misschien luistert ze wel naar de radio.”
Mark kijkt naar mij en dan weer naar het raam van de tegenoverbuurvrouw en dan weer naar mij.
“Inderdaad.”
“Dat is minder zielig.”
“Dat is inderdaad minder zielig.”
We keken naar de Duitsers die bij de parkeerautomaat met chipknip ruzie begonnen te maken.
Tevreden bliezen we de stoom van onze mokken.
De ruit besloeg een beetje.
Lees de rest van bericht ‘De maand van Hanneke Hendrix (1)’
